liczy się bogate wnętrze, czyli opiekane naleśniki

       Dzisiaj na stole miały gościć, uwielbiane przez mojego lubego, krokiety z grzybami. Ale chyba czas zacząć liczyć kalorie po świętach. A bułka tarta napita tłuszczem w niczym nie pomoże. Farsz nieco urozmaiciłam warzywami, a do ciasta naleśnikowego dodałam posiekaną natkę pietruszki. Zamiast panierowania w bułce tartej - lekkie opieczenie w piekarniku. Żeby moje kochanie nie marudziło, że zbyt zdrowy obiad - jego porcja została wzbogacona o żółty ser.

Składniki: 

I. Ciasto:
1 jajko,
szklanka mąki pszennej,
2 łyżki mąki kukurydzianej,
szczypta soli,
szklanka mleka,
pół pęczka natki pietruszki,
łyżka oleju.

1. Natkę drobno posiekać i połączyć z resztą składników. Z olejem włącznie.
Mąka kukurydziana doda naleśnikom elastyczności.
2. Smażyć na suchej patelni teflonowej duże placki. Powinno ich wyjść około 10 z podanej ilości składników.

II. Farsz:
200 g grzybów (u mnie mieszanka od babci: kurki, gąski, gruzdy i maślaki),
100 g mięsa mielonego,
1/3 cukinii,
czerwona cebula,
sól, oregano, pieprz,
olej,
opcjonalnie ser.

1. Cukinię i cebulę drobno posiekać. Dusić na wolnym ogniu.
2. Grzyby drobno posiekać. Dodać do warzyw.
3. Na końcu dodać mięso. Dusić jeszcze 15 minut. Doprawić. Zwiększyć ogień i smażyć przez kilka minut.
4. Gotowy farsz nakładać na placki i zawijać w dowolną formę.
5. Opiekać w 200 stopniach przez 10 minut. Można posypać serem.

Smacznego!

Read More

krajanka międzybrodzka - testowanie, czyli makaronowe koszyczki z jajkiem

     Dostałam paczkę do testowania od Międzybrodzkich Makaronów. W przesyłce znajdowały się dwa opakowania makaronu: 4-jajeczne gwiazdki i 5-jajeczna krajanka. Gwiazdki testowałam już w kremie z pieczonych pomidorów.
      Z krajanką miałam problem. Oczywistym wydaje się być zastosowanie jej do rosołu. I na pewno się świetnie sprawdzi w takim wydaniu. Makaron przypomina w smaku taki domowy, robiony przez nasze mamy i babcie. Pilnować trzeba jednak bardzo restrykcyjnie czasu gotowania, łatwo go rozgotować. Ale w sumie tak samo jest z domowym wielojajecznym makaronem. Po ugotowaniu jest kremowy i naprawdę smaczny. Zarzuty można mieć jedynie do jego formy przechowywania - krajanka jest bardzo krucha. Moja, która na dodatek przebyła sporą odległość pocztą polską, stała się  w części łamanką - a nie krajanką.
     W ramach niedzielnego, leniwego śniadania przygotowałam dziś zapiekane koszyczki makaronowo-szpinakowe z jajkiem. Kremowa otoczka makaronu i delikatne jajko - stanowią połączenie idealne.

Składniki na 4 ramekiny:
ok. 70 g krajanki Międzybrodzkiej 5-jajecznej,
4 jajka,
50 g szpinaku (o tej porze roku lepiej mrożonego),
ząbek czosnku,
50 g startego żółtego sera,
mała czerwona cebula,
sól, sporo pieprzu, oregano.

1. W osolonej wodzie gotować szpinak, makaron i poszatkowaną cebulę, przez ok. 6 minut. Zahartować zimną wodą i odsączyć.
2. Makaron połączyć z posiekanym czosnkiem, oregano i 2/3 startego sera.
3. Ramekiny wysmarować masłem. Wypełnić masą makaronową do 2/3 wysokości. Zrobić dziurkę pośrodku. Wbić do niej po jednym jajku. Obsypać pieprzem.
4. Piec ok. 12 minut w 200 stopniach. Posypać pozostałym serem i zapiekać jeszcze 5 minut.

Read More

"Grzegorz Łapanowski Smakuje" i różowe kopytka

               Udało mi się upolować książkę "Grzegorz Łapanowski Smakuje". Książka kucharska jest dla mnie czymś więcej niż zbiorem przepisów. To przelane na papier uczucia i emocje kucharza, jego przyzwyczajenia i tradycje, ciekawość i pomysłowość. 

   Grzegorzem Łapanowskim jestem oczarowana. Uwielbiam facetów w kuchni. Takich, którzy dobrze wiedzą co mają robić i potrafią zaskoczyć. Taki mój mały fetysz. Kuchnia też może być polem do zademonstrowania swego opanowania i siły.

    Odnośnie "Smakuje" można mieć uwagi odnośnie jakości wydania  i reklam na stronach przedtytułowych. Miękka oprawa i matowy papier nie wydają się być zbyt dobrym pomysłem w kontekście użytkowania książek kucharskich. Uwagę przykuwają jednak piękne zdjęcia, miejscami całostronicowe.

     Jest to książka w której każdy znajdzie coś dla siebie. Próżno tu szukać bardzo wyszukanych przepisów i tajemnych receptur. Łapanowski prowadzi nas kuchennymi drzwiami w świat aromatów, naturalnych składników i dobrego jedzenia. 

   Większość produktów znajdziemy w pobliskim warzywniaku. Chociaż zdarzają się też dziwadła w postaci choćby topinambura, który może w Warszawie jest dostępny, ale niestety w Toruniu próżno go szukać. Niemniej wiele jest składników i połączeń smakowych, które chciałabym wypróbować. 

     Książka podzielona jest na 16 rozdziałów. Pierwszy rozdział jest czymś w  rodzaju wstępu - dowiemy się z nich w jaki sposób wybierać najlepsze produkty. Drugi to indeks produktów i terminów kulinarnych, krótki - ale użyteczny. Kolejne rozdziały traktują już o samym jedzeniu, które podzielone zostało kategoriami - od chleba, przez różne rodzaje mięsa, na owocach kończąc. Na początku każdego z tych rozdziałów następuje krótki opis konkretnego produktu - czym jest, skąd się bierze, jakie są najlepsze połączenia smakowe. Po owej charakterystyce przechodzimy do serii przepisów wykorzystujących dany produkt.

      Po lekturze naszła mnie refleksja - jestem wielką szczęściarą z racji swego pochodzenia. Mama prowadząca gospodarstwo ekologiczne, tradycja domowych obiadów i zjedzonych śniadań - ukształtowały moje nawyki żywieniowe. Mam wstręt do jajek i mięsa z supermarketu. Wolę kiszone ogórki, od pomidorów w styczniu. Oczywiście popełniam błędy żywieniowe, jednak uważniej przyglądam się temu, co kupuję. Zawsze ostoją zostanie mi mama i swojskie jajka od zielononóżki. A skoro przy swojskości jesteśmy - wyczekuję lata. Lata o smaku kwaśnego mleka z młodymi ziemniaczkami i koperkiem. Mniam. 

Książka kucharska służy przede wszystkim do czerpania z niej inspiracji. Miały być czerwone kopytka, niestety moje wyszły różowe - miałam zbyt mało domowego soku z buraków. Kolor nie zmienia faktu, że były pyszne. ;)

Składniki:

1 kg mączystych ziemniaków,

300 g mąki pszennej,

2 łyżki posiekanego koperku,

3 łyżki posiekanej rukoli,

mała garść startego sera carskiego lub parmezanu,

1 l barszczu

(użyłam słoiczek domowego soku z buraków ok. 330 ml, niestety okazało się, że to za mało),

*od siebie dodałam jajko (nawyk z domu, ani myślę go zmieniać).

1. Ziemniaki ugotować w mundurkach na miękko. Ostudzić, obrać i przecisnąć przez praskę.

2. Do masy dodać koperek, rukolę, ser, mąkę i jajko. Wyrobić masę.

3. Uformować wałek i kroić kopytka. Gotować w barszczu. Wyjąć minutę po wypłynięciu.

4. Autor proponuje podawać z szałwią smażoną na maśle. Ja swoje podałam w towarzystwie jajka w mundurku oraz sosu, z smażonego na maśle szpinaku z łyżką płatków suszonych pomidorów i płatkami czosnku.

Read More

omlet mocno odchudzony

Klasyczny omlet jest pożywnym śniadaniem, które szybko i na długo zaspokaja głód największego łakomczucha. Niestety jest też daniem dosyć kalorycznym (przynajmniej w wersji polskiej), ze względu na dużą ilość pszennej mąki, tłuszczu i dodatków, np. sera i boczku.
Ja swojego oszukałam:
- zamiast mąki pszennej, dodałam żytnią,
- aby wzbogacić o błonnik, dodałam płatki owsiane,
- ujęłam 2 żółtka,
- dodałam zieleninę na trawienie,
- smażone na suchej patelni teflonowej.

Składniki na 2 omlety:
4 jajka (2 żółtka + 4 białka),
2 łyżki jogurtu greckiego,
2 łyżki mąki żytniej,
czubata łyżka płatków owsianych lub otrąb,
pół pęczka pietruszki,
20 g szynki,
kilka kropel oliwy,
pieprz, odrobina soli.

Przygotowanie:
1. Żółtka, jogurt, oliwę, mąkę i płatki ucieramy w miseczce, do uzyskania gładkiej masy.
2. Białka ubijamy na sztywną pianę mikserem.
3. Szynkę i pietruszkę drobno kroimy, dodajemy do masy jajecznej.
4. Białka stopniowo dodajemy do masy jajecznej. Przyprawiamy solą i pieprzem.
5. Na rozgrzaną patelnię wykładamy połowę masy. Smażymy na brązowo i przekładamy na druga stronę.

*Przepraszam za zdjęcia. Z utęsknieniem wypatruję Świętego Mikołaja z aparatem. ;]

Read More

Kresowa panienka w obcym świecie

         Na wstępie chcę zaznaczyć, że marnuję mnóstwo czasu na blogach. W większości kulinarnych. Uwielbiam gotować i wciąż szukam inspiracji. A wiadomo, że jak student biedny to i kreatywny być musi. Tytuł bloga zaczerpnięty od mojej przyjaciółki Ani, która wciąż śmieje się z mojej biednej Suwalszczyzny. Misiów polarnych w sadzie jeszcze nie mam, ale jak tak dalej z zimami będzie, to kto wie. Jak na razie dobrze mi w Toruniu, a na polską Syberię zaglądam okazjonalnie. Tęsknię za tamtejszym jedzeniem. Tu gotuje się na szybko. Inaczej. A przecież kuchnia kresowa jest taka rozmaita i smakowita. Aż żal, że tak mało osób jej smakowało.
          Mój wybranek stwierdził, że gotuję dobrze, że pomysł na bloga jest fajny. Ale tu jest tyle dziewczyn, które gotują tak świetnie. Cóż, zobaczymy co mi z tego wyjdzie. Postaram się udostępnić babcine i mamine przepisy. Swoje poczynania też udokumentuję. Ale, ale. To nie będzie tylko blog o gotowaniu. Dużo o książkach, muzyce i różnych durnotach zajmujących mój czas i głowę.
A na miły początek faszerowane pomidory.
[Szykuję kolację pożegnalną dla Lamurka, by osłodzić mu kilkudniową rozłąkę.]
Porcja na 2 głodne osoby.

Potrzebne:
4 twarde pomidory średniej wielkości,
sos winegret (lub wersja z czosnkowym sosem też jest pyszna),
4 jajka,
pół kostki fety,
koperek,
masło,
sól i pieprz.

Przygotowanie:
Ściąć pomidorom kapelusz i wydrążyć je łyżką. Puste pomidory posmarować od środka winegretem. Wbić do środka jajko, oprószyć solą i pieprzem. Posypać pokruszoną  fetą i wiórkami masła. Piec 10-15 minut ( w zależności od kondycji pomidora i wydajności piekarnika) w 180`C.
Gotowe posypać posiekanym koperkiem.
Bon Appétit!

Read More